IJskaart Ranking

Je kent ‘m vast nog wel. De ijskaart. De kaart vol ijsjes die bij elke snackbar of ijscoman hangt met rijen vol afbeeldingen van ijsjes, op volgorde van prijs. De goedkopere ijsjes onderaan, zoals de Raket en het Festini ijsje, en verder naar boven de duurdere ijsjes als de Cornetto en de Callipo, met bovenaan: de Magnum. Als klein kind stond ik kwijlend voor zo’n kaart naar de bovenste rij te staren, maar vaak moest ik het doen met een ijsje uit de onderste rij. Hoe kon ik toen weten dat deze ijskaart iets héél anders betekende?

Al een tijdje terug hoorde ik van de geheel andere betekenis van deze ijskaart. De op het oog doodnormale kaart representeert onder bepaalde groepen iets heel anders dan soorten ijsjes. De ijskaart wordt bij een vriendin van mij ingezet als ranking onder mannen en vrouwen. Meiden schatten zichzelf en hun vriendinnen in op een bepaalde rij. Zo van: ‘Joyce is de knapste van ons allemaal, zij is echt een Magnum’, terwijl ze zichzelf op een Calippo inzetten. Maar nog leuker, de kaart wordt natuurlijk toegepast op alle mannen die maar even in het gezichtsveld komen. Met verbazing wordt gesproken over de vriend van Joyce ‘die toch echt niet meer dan een Raketje is’, maar waar zij al jaren gelukkig mee is. De theorie is namelijk: je mag één rij hoger of lager, de rest is ‘out of your league’. Je hebt dus óf heel erg mazzel als je iemand kunt krijgen die twee rijen hoger is, of de kerel in kwestie heeft wel heel veel lef dat hij, een Festini, jou, toch zeker een Cornetto, durft aan te spreken.

De ijskaart schoot me weer te binnen toen ik me laatst afvroeg waarom toch altijd alle nerds op mij afkomen. Gekscherend noem ik mezelf een ‘nerdmagnet’, maar het is echt zo: de wat minder aantrekkelijke mannen, toch vaak met een probleem van sociale aard, komen standaard op mij af. Laatst nog sprak een man, eind dertig, -niet ontzettend lelijk, maar verre van knap- mij aan. Ik had hem niet aangekeken of iets gedaan waardoor hij op mij af had kunnen stappen. Nee, ik schijn een bepaalde open uitstraling te hebben die (dat soort) mannen aantrekt.

Nu denk je: 'wat is er mis met iemand die een praatje wil maken?' en ‘moet het dan altijd om het uiterlijk gaan’, en ik geef je helemaal gelijk. Probleem is vaak het mankement dat dit soort mannen heeft, waardoor het ze waarschijnlijk niet lukt om een relatie aan te gaan. De man in kwestie gooide meteen zijn hele levensverhaal op de barkruk naast me, en de keren dat ik iets probeerde te zeggen praatte hij onverstoord door, iets luider om over mij heen te komen.

En als het gepraat van hem nou nog interessant was geweest, ok. Maar dat was het niet. Opscheppen over geld is niet aantrekkelijk en na tien minuten zwijgen van mijn kant zeggen dat ik slim ben, is gewoonweg onbegrijpelijk. Tot overmaat van ramp bood hij aan zijn e-mailadres op te schrijven. Ik mocht ermee doen wat ik wilde, weggooien of hem mailen, zodat hij me mee kon nemen naar een concert. En dan… daar…ja… op dat moment denk ik… hoe raak ik hier nu weer in verzeild? Wat doe ik (verkeerd), dat ik me in deze situatie bevind?! En – nog belangrijker- hoe kom ik hier beleefd weg?

Een vriendin van mij zei dat deze man in kwestie waarschijnlijk continue wordt afgebekt door vrouwen. En dat deed ik niet. Ik luisterde en knikte begrijpend naar hem. Gaf hem reden om door te gaan met zijn niet boeiende verhaal. Alleen daarom al zal ik een volgende keer weer beleefd iemands verhaal aanhoren. Omdat niemand het verdient om afgebekt te worden.

En, let’s face it… de Magnum mag dan het duurste ijsje zijn op onbereikbare hoogte, maar is ‘ie eigenlijk wel het lekkerst? De prachtige dikke chocoladelaag aan de buitenkant met de romige ijslaag van binnen, vind ik na afloop vaak een beetje teveel van het goede. Het ijs is vet, de chocolade machtig en de calorieën schijnen overeen te komen met die van een pakje roomboter. Geen wonder dat mijn moeder me als klein kind een Raketje gaf. Ze wilde niet dat ik te dik zou worden en verwend zou raken. En zonder het te weten gaf ze me ook nog de boodschap mee, dat het niet alleen maar om de buitenkant gaat.

Roze bloemetjes pyjamabroek

De bank helemaal voor jou alleen. Nog belangrijker: de afstandsbediening voor jou alleen. Niet overleggen wat er gekeken wordt. Nee, al wil je de hele avond heen en weer zappen en aan het einde alles half gezien hebben, het kan.

Als avondeten een restje opwarmen, opgeleukt met dat wat je nog in de groentelade tegenkwam. Tot de conclusie komen dat feta met zuurkool toch niet zo’n goede combi is… het kan!
Of na vijf afleveringen van je favo serie op de klok kijken en beseffen dat het tijdstip om te eten al lang verstreken is. En met een zak chips aflevering zes aanzetten. Het kan.

Net als keihard meezingen met Anouk’s Nobody's Wife en je hipste en zwoelste dansmoves oefenen voor de spiegel. Het kan allemaal… als je alleen bent. Als je niemand hebt waar je rekening mee hoeft te houden. Als je (wat een vreselijk woord) ‘single’ bent.

Zappend op de bank in m’n roze bloemetjes pyjamabroek, kan ik me moeilijk voorstellen dat ik soms denk: ‘een relatie zou toch wel leuk zijn’. Want, hoe relaxed is het als je alles kunt doen wat je wilt? Niets hoeft te overleggen of te bespreken. En dus die, als je erover nadenkt, voor anderen misschien wel wat aparte gewoontes gewoon kunt hebben. En blijven doen.

Komen er vrienden op bezoek, dan speel je de voorbeeldige gastvrouw en is er niets raars aan je te ontdekken. Niemand die je bloemetjes pyjamabroek ooit te zien krijgt. Alleen daarom vind ik het hebben en uitoefenen van die rare gewoontes al heerlijk.

Die roze bloemetjes pyjamabroek is er ergens na het einde van mijn relatie gekomen. Samen met de lilakleurige Snoopy shortjes, lekker een maatje groter gekocht, zodat ze niet knellen, en de praktische laarzen zonder hak (want dat loopt toch veel lekkerder!), was die er ineens. Waarom zou je kleding en laarzen aandoen die eigenlijk niet lekker zitten? Er is immers niemand voor wie je het nog hoeft te doen. Deze redenatie klinkt in ieder geval vaak in mijn hoofd. Maar waar is het precies misgegaan? Wanneer deden de bloemetjes samen met Snoopy hun intrede?

Het was geen invasie, een voor een kwamen ze het huis binnen. Net zoals je als single geleidelijk vrijgezelle vrienden om je heen verzameld. Lotgenoten. Mensen die niet hand in hand op de bank zitten op vrijdagavond, maar in zijn voor een biertje. Die wel kansloos met je willen borrelen in de kroeg tot het weer licht wordt. Om zo de halve zaterdag je roes uit te slapen, terwijl de rest van ‘stelletjesNederland’ samen boodschappen aan het doen is of over de woonboulevard loopt.

Met dit soort horrorscenario’s in mijn hoofd geniet ik nog fijn van mijn vrijgezellenbestaan. En hoop ik stiekem iemand tegen te komen die er net als ik van die rare gewoonten op nahoudt. Zodat we samen een nieuw recept kunnen bedenken met alle ingrediënten die nog in de koelkast liggen. Om die daarna in de prullenbak te mikken, een pizza te bestellen en op de bank op te eten. Ik in mijn roze bloemetjes pyjamabroek en hij in z’n geruite pyjamabroek.